Ik stond er zelf, met nul woorden Spaans Over Sitota, van België naar een Spaanse school

Van nul woorden naar meedraaien op school

Als tiener verhuisde ik met mijn familie van België naar Andalusië. Nieuw land, nieuw huis, nieuwe school. En een taal waar ik bijna niets van kende.

De eerste weken waren de Spaanse jongeren heel vriendelijk. Ze nodigden me uit in hun groepjes, ik mocht erbij staan in de pauze. Maar ze praten snel. Heel snel. Tegen dat ik één zin begreep, zaten ze al drie onderwerpen verder. Ze hadden het over series en programma's waar ik nog nooit van gehoord had. Ik deed mijn best, maar ik kon niet echt meepraten. Dat voelde soms eenzaam, midden in een groep.

Wat me geholpen heeft, was beginnen bij de woorden die je elke dag tegenkomt. Hoe je iemand begroet. Hoe je vakken heten. Wat je zegt in de winkel. Hoe meer van die basiswoorden ik kende, hoe meer ik uit gesprekken kon halen, en hoe meer ik durfde. Voeg hier eventueel een concreet moment toe: het eerste gesprek dat je helemaal kon volgen.

Waarom ik dit doe

Ik merkte dat er veel materiaal bestaat om Spaans te leren, maar bijna altijd vanuit het Engels. Voor een Nederlandstalige jongere die net verhuist, is dat een extra drempel. En de meeste methodes zijn gemaakt voor toeristen of volwassenen, niet voor iemand die maandag in een Spaanse klas zit.

Daarom maakte ik het werkboek dat ik zelf had willen hebben. Vanuit het Nederlands, opgebouwd rond de thema's die je als jongere als eerste nodig hebt, en met ruimte om te oefenen.

Ik geef ook graag les. Rustig, stap voor stap, en zonder dat iemand zich dom hoeft te voelen omdat hij iets nog niet weet. Ik weet nog heel goed hoe dat voelt.

Talen zijn mijn ding

Schakelen tussen talen zit al mijn hele leven in mijn verhaal. Ik ben geboren in Ethiopië. Als peuter werd ik geadopteerd en kwam ik bij mijn ouders in België terecht. Het Amhaars, de taal die ik tot dan verstond, maakte plaats voor het Nederlands. Dat was mijn eerste grote taalwissel.

Als tiener kwam de tweede, van het Nederlands naar het Spaans. Misschien is dat waarom talen me zo boeien. Ik heb al vroeg geleerd om te schakelen, en wat ooit moest, is iets geworden wat ik graag doe.

In België zat ik in een talenrichting. Ik spreek goed Engels, een beetje Frans, ik leer Portugees en ik volg ook Latijn. En sinds de verhuis dus Spaans, elke dag, op school en daarbuiten.

Hier in Spanje haal ik de hoogste punten van mijn klas voor talen. Niet omdat het me vanzelf aanwaait, maar omdat ik het belangrijk vind om een taal echt goed te spreken. Hoe je een taal opbouwt, wat je eerst leert en wat later mag komen: daar denk ik graag over na.

• Nederlandsmoedertaal
• Spaanselke dag, op school
• Engelsgoed
• Franseen beetje
• Portugeesaan het leren
• Latijnop school

Waarom van mij, en niet van een leerkracht?

Die vraag begrijp ik goed. Op school krijgt je kind al les van leerkrachten, en dat blijft belangrijk. Wat ik daarnaast bied, is iets anders. Ik combineer een sterke taalbasis met iets wat een leerkracht meestal niet heeft: ik heb het als jongere zelf doorgemaakt. Ik weet welke woorden je de eerste week nodig hebt, hoe snel Spaanse jongeren praten, en hoe het voelt als je er nog niet bij kan.

En omdat ik ongeveer even oud ben als de jongeren die ik help, durven ze sneller iets te vragen of een fout te maken.

Wat je van mij kan verwachten

• Een sterke taalbasis: de hoogste punten van mijn klas voor talen
• Uitleg in het Nederlands, zonder omweg
• Woorden die je echt gebruikt, op school en daarbuiten
• Iemand die weet hoe het voelt, omdat ze het zelf meemaakte
• Rust en geduld, ook als het even niet lukt